Esarullah lideri Seyyid Abdulmelik Bedreddin el Husi Konuştu

Kovulmuş şeytandan Allah’a sığınırım.

Rahmân ve Rahîm olan Allah’ın adıyla.

Hamd, âlemlerin Rabbi olan Allah’a mahsustur. Şahadet ederim ki apaçık hak ve mutlak hükümdar olan Allah’tan başka ilah yoktur. Yine şahadet ederim ki efendimiz Muhammed O’nun kulu, elçisi ve peygamberlerin sonuncusudur.

Allah’ım! İbrahim’e ve İbrahim’in âline salât ve bereket ihsan ettiğin gibi; Muhammed’e ve Muhammed’in âline de salât eyle, bereket ihsan eyle. Şüphesiz sen övgüye en lâyık, şanı en yüce olansın. Allah’ım! O’nun seçkin ve hayırlı sahabelerinden, diğer tüm salih ve mücahit kullarından razı ol. Kendi rızan uğruna, kelimeni yüceltmek ve mustazaf kullarına yardım etmek amacıyla yolunda şehitlik şerefini bahşettiğin; kerim kitabında ve hak olan sözünde buyurduğun o büyük şeref ve yakınlığı lütfettiğin aziz şehitlerden de razı ol:

"Allah yolunda öldürülenleri sakın ölüler sanma. Bilakis onlar diridirler, Rableri katında rızıklanmaktadırlar. Allah’ın lütfundan kendilerine verdikleriyle sevinç içindedirler ve arkalarından henüz kendilerine katılmayanlara, onlara hiçbir korku olmadığını ve üzülmeyeceklerini müjdelemek isterler. Onlar, Allah’tan bir nimeti, bir lütfu ve Allah’ın müminlerin ecrini zayi etmeyeceğini müjdelemektedirler." [Âl-i İmrân: 169-171].

Yüce ve Azîm olan Allah doğru söyledi.

Değerli kardeşlerim:

Allah’ın selâmı, rahmeti ve bereketi üzerinize olsun;

Sabreden ve ecrini Allah’tan bekleyen tüm şehit ailelerine en derin saygı, hürmet ve takdirlerimi sunarım.

Aziz halkımız, Şehitler Günü anma yıl dönümünü manevi kıymeti yüksek, kutsiyetini, büyüklüğünü ve ehemmiyetini Allah Teâlâ’nın kendi yolundaki şehadete ve şehitlere bahşettiği yücelikten alan müstesna bir vesile olarak idrak etmektedir. Aziz halkımız bu anmayı; her gün şehit kafileleri uğurlarken, Allah Teâlâ yolunda cihat sancağını taşırken ve halkımıza haksız yere, zulümle, düşmanlıkla, azgınlık ve kibirle saldıran o mütekebbir, zalim ve mücrim tağutun saldırılarına göğüs gererken gerçekleştirmektedir. Aziz halkımız, karanlık zihniyetli mütekebbir tağutun tahakkümünden kurtulmuş olarak hak yolunda yürüdüğü özgürlük kıyamında ve duruşunda dimdiktir.

Aziz halkımız bu yıl dönümünü her sene idrak ederken şunları amaçlamaktadır:

• Bu konuşma bağlamında ele alacağımız, Allah Teâlâ yolunda şehadete dair Kur’ânî mefhumu pekiştirmek.

• Fedakârlıkların en yücesi ve en güzeli olan, şehitlerin Allah Teâlâ yolundaki bağış ve fedakârlıklarını yüceltmek.

• Müslüman, mücahit bir Yemen halkı olarak azmimize azim, sebatımıza sebat katacak; müstekbirlerin, zorbaların ve zalimlerin İslam ümmetini köleleştirmek, üzerlerinde tahakküm ve kontrol kurmak için vurmak istediği korku ve zillet prangalarını kıracak o büyük ruhu dirilten şehitlerin hayatlarından, hatıralarından, duruş ve sebatlarından en büyük dersleri çıkarmak.

Halkımız bu anmayı gerçekleştirdikçe bu ruhu daha da canlandırmaktadır. Bu ruh, toplumları korku esaretinden kurtaran, ümmeti azami hareket ve etkinlik düzeyine taşıyan ve zorbaların asla zillet altına alamayacağı, tahakküm kuramayacağı bir ruhtur.

Allah yolundaki şehitler; cömertliklerinde, ahlaklarında, değerlerinde ve sebatlarında ilham verici numunelerdir. Ümmet; haktan yana durmada, tuğyana karşı koymada ve mustazafları müdafaa etmede muazzam sabrı, eşsiz cömertliği ve sarsılmaz sebatı onlardan öğrenmektedir.

Allah yolunda şehadet; Allah Teâlâ katında fazilet, mükâfat ve mertebe bakımından Allah dostlarının can attığı yüce bir makamdır. Bu sebeple okuduğumuz mübarek âyetlere dikkatle baktığımızda: “Allah yolunda öldürülenleri sakın ölüler sanma. Bilakis onlar diridirler, Rableri katında rızıklanmaktadırlar. Allah’ın lütfundan kendilerine verdikleriyle sevinç içindedirler” [Âl-i İmrân: 169-170], şehitlerin kurtuluşu, Allah Teâlâ katındaki yüce makamları ve Allah yolunda şehadetin fazileti apaçık ortaya çıkmaktadır.

Kur’ân-ı Kerîm’de geçen “Allah yolunda öldürülenler” [Âl-i İmrân: 169] hitabı; taşıdığı anlamlar, işaret ettiği hakikatler ve ifade ettiği mefhumlar bakımından ümmet doğru kavradığı takdirde basiret ve kesin bir inançla hareket etmesi için son derece hayati bir başlıktır.

“Allah yolunda” ifadesi; insanı en yüce hedeflere, en pak gayelere, en ulu ilkelere, en şerefli değerlere, hak duruşa, adil davaya ve üstün ahlaka bağlayan azametli bir tanımdır. Çünkü bu, insanın yalnızca Allah Teâlâ rızası için ve O’nun çağrısına icabet ederek harekete geçmesini sağlar. Böylece gaye düzeyinde; tüm kir ve menfaatlerden arınmış, tertemiz, yüce ve samimi bir itici güç oluşur. İnsanların genel çekişmelerinde ve tutumlarında görülen o bencil, zalimane, hırslara, kinlere ve kötü dürtülere dayalı eğilimlerin aksine hareket edilir. Gayesi bizzat Allah Teâlâ olan insan; her türlü dünyevi hesap ve ihtirasın üzerinde, arınmış bir nefisle, duruşundaki yücelikle ve taşıdığı imanın derinliği nispetinde muazzam bir gayretle yola çıkar.

Aynı zamanda bu yürüyüş, Allah Teâlâ’nın emir ve talimatlarına göredir. Allah yolunda olmak niyet bakımından Allah için olduğu gibi; tutum, pratik hareket, amelî hedefler ve hayat çizgisi bakımından da Allah Teâlâ’nın en yüce talimatlarına uygundur. Bu talimatlar, insanı hak tutum ve adil dava doğrultusunda sevk eder; iyilik, hak ve adaleti yerleştirmek üzere hareket ettirir. İçinde insanlara zerre zulüm ve taşkınlık barındırmayan, insanın yönelişini lekelemeyen veya fiillerine halel getirmeyen bu kutsal ilkelere bağlılık büyük bir onurdur.

İnsanlık sahnesi birçok çekişme, çatışma, savaş ve kavga ile doludur. Buralardaki niyet ve hedeflerde pek çok kötülük ve çarpıklık bulunur. Beşeriyet sahasında bilinen birçok güç zalimane hedefler için savaşır. Peki ne uğruna savaşırlar? Zulüm, hâkimiyet, tahakküm, azgınlık, zorbalık ve hırsları uğruna... Büyük devletler ve yapılar devasa imkânlarıyla en korkunç cinayetleri, zulümleri işlemekte; yeryüzünü kan deryasına çevirmekte, halkları köleleştirmek, zenginliklerine el koymak ve vatanları işgal etmek için ruhları katletmektedir.

Yeryüzündeki birçok gücün eylemlerine yön veren anlayışlar; bâtılla yoğrulmuş, karanlık, insani değerlerden ve adaletten yoksun anlayışlardır. Oysa Allah Teâlâ’nın talimatları hak, adalet ve hayırdır. İnsanlar buna uyduğunda doğruluğa, hayra ve ıslaha sarılmış olurlar. Allah Teâlâ âlemlerden müstağnidir; kullarının amellerine, cihatlarına ve itaatlerine muhtaç değildir: “Her kim cihat ederse, ancak kendi nefsi için cihat etmiş olur. Şüphesiz Allah, âlemlerden müstağnidir” [Ankebût: 6].

Bir ümmet Allah Teâlâ yolunda harekete geçtiğinde, kendini tağutların, zalimlerin, mücrimlerin ve müstekbirlerin sultasından kurtarır; kötülere karşı Allah’ın inayeti, desteği ve koruyucu zırhına mazhar olur.

Allah Teâlâ bizi kendi yolunda cihat ve kıtâle çağırdığında, bu konumda bizim düşmanlarımız kimlerdir? Savaşmamız emredilen hasımlar kimlerdir? Onlar; insan toplumlarını ve bizleri hedef alarak köleleştirmeye, ezmeye, zelil kılmaya ve tüm mukaddesatı çiğnemeye kasteden şer odakları, mücrimler, tağutlar, müfsitler, zalimler ve müstekbirlerdir.

Allah Teâlâ yolunda cihat; ümmet için tağutların, zalimlerin ve fesatçıların tahakkümünden gerçek manada bir özgürlük sağlar. Bizi onların şerrine, zulmüne ve cürmüne karşı koyacak güç, duruş ve caydırıcılık makamına eriştirir. Gerçekte bizim muhtaç olduğumuz şey Allah Teâlâ yolunda cihattır; ta ki O’nun yardımına ve desteğine nail olalım, hak davanın ve kutlu hedeflerin safında duralım. Allah’ın bizim için çizdiği yüce gayeleri taşırken fedakârlıkta bulunmak ve en başta O’nun rızasını kazanmak bizim için büyük bir şereftir.

İşte bu sebeple Allah Teâlâ cihat hakkında şöyle buyurmuştur: “Bilirseniz bu sizin için daha hayırlıdır” [Saff: 11]. Dünyada da hayırlıdır, ahiretteki o azametli istikbalimiz için de hayırlıdır. Dünyadaki hayrı; kazandırdığı imânî izzettir: “İzzet ancak Allah’ın, Resûlü’nün ve müminlerindir” [Münâfikûn: 8]. Allah Teâlâ’nın inayetiyle güç bulmak, zafer sebeplerine sarılmak; zalimlere ve tağutlara boyun eğmeyen, sarsılmaz, aziz bir ümmet olmaktır. Bunun alternatifi ise ümmeti zorbalara ve mücrimlere boyun eğdiren, onu kolay bir lokma ve av haline getiren teslimiyet ve sindirilmişliktir. İffetini, selametini ve haysiyetini korumak isteyen her toplumun, kendine yönelecek her türlü düşmanlığı defedecek bir kuvvete, caydırıcılığa ve kudrete sahip olması beşeri hayatın kaçınılmaz bir gereğidir.

Boyun eğme ve sindirilme hali toplumlar için son derece tehlikelidir; tıpkı cihat mefhumunun tahrif edilip bu başlığın düşmanların hizmetine sunulması gibi (ki bu konuya konuşmanın ilerleyen kısımlarında değinilecektir).

Hülasa, tağutlara, mücrimlere ve yeryüzünü ifsat eden zalimlere karşı Allah Teâlâ yolunda cihat etmek aziz, mukaddes ve şerefli bir ameldir. Ümmet, şer odaklarının kötülüğünü defetmek için buna muhtaçtır. Bu makamın kutsiyeti ve azameti gereği, ümmeti teşvik etmek adına Allah Teâlâ yolunda öldürülen kimseye "şehadet" bir ilahi lütuf olarak ihsan edilmiştir. Bu durum, Allah yolunda mücahit olmanın ne denli şerefli ve yüce bir konum olduğunu gösterir. Zira bu duruş olmadan toplumda hak, adalet ve iyilik değerlerini hâkim kılmak mümkün değildir. Zira zorbalar ve suçlular buna razı olmaz; kendi zulüm ve fesatlarını toplumlara dayatmak isterler. Bir ümmet ilahi değerleri hâkim kılmaya yöneldiğinde, şer odakları doğrudan onlara savaş açar. Şeytanın velayetine giren bu mücrimlerin fıtratı böyledir; insanları kendi hallerine bırakmazlar.

Bu sebeple, bir toplum ne kadar barışçıl olursa olsun, kimseye düşmanlık beslemese bile onların şerrinden asla emin olamaz. Ellerinde sömürecekleri bir imkân gördükleri veya o toplumun hak ve adalet değerlerinden rahatsız oldukları anda saldırmaya başlarlar.

Bakınız örneğin, İngiliz ve ardından siyonist işgalinden önceki Filistin halkının durumuna: Filistin halkının Yahudilere veya İngiltere’ye karşı herhangi bir düşmanlığı, saldırısı ya da taşkınlığı olmuş muydu? Hayır, hiçbir şey olmamıştı. Mazlum ve mustazaf bir halktı; ancak hırsları, kinleri, kibr ve tuğyanları sebebiyle bizzat ilk adımı atarak onu hedef aldılar.

İşte bu yüzden bir ümmet rahmet, hikmet, adalet ve salah temeline dayanan ilahi talimatlara göre hareket ettiğinde —ki bu talimatlar insanlığı karanlıklardan çıkaran bir nurdur— beşeriyet için tehdit oluşturan o şer odakları, doğrudan bu hakikatin ve nurlu hidayetin düşmanı kesilirler.

Bu yolda yürüyen insan, insanlığa ve topluma büyük bir hayır ve kurtuluş hizmeti sunmaktadır. Şayet bu hak yolda, bu kutlu duruşta iken şehit düşerse, canını ortaya koyduğu bu fedakârlığa karşılık Allah Teâlâ onu katında şehitlikle mükâfatlandırır. Zira Allah ile olan ticarette asla kayıp yoktur.

Allah Teâlâ yolunda can veren şehitlere eşsiz bir makam ve büyük bir mükâfat bahşetmiştir: Onlara her türlü kederden arınmış, eksiksiz his ve duygularla yaşadıkları, muazzam ikram ve rızıklarla donatılmış gerçek ve mutlu bir hayat sunmuştur. Nitekim âyet-i kerîmede buyrulur: “Allah yolunda öldürülenleri sakın ölüler sanma. Bilakis onlar diridirler, Rableri katında rızıklanmaktadırlar” [Âl-i İmrân: 169]. Âyet onların diri olduklarını teyit etmekte ve fedakârlıklarına karşılık bu özel lütfu onlara has kılmaktadır. Onlar bu fani dünyadan; daha yüce, daha mutlu, daha huzurlu, ilahi ziyafetle ve manevi taltifle taçlandırılmış bir hayata intikal ederler.

“Rableri katında diridirler” [Âl-i İmrân: 169] ifadesi; Allah Teâlâ nezdindeki yüce mertebeyi, yakınlığı, eşsiz himayeyi ve ilahi ikramı ifade eder.

“Rableri katında rızıklanmaktadırlar” [Âl-i İmrân: 169] beyanı, insanların mahiyetini tam olarak idrak edemeyeceği gerçek bir hayata işaret eder. Tıpkı şu âyette buyrulduğu gibi: “Allah yolunda öldürülenlere ‘ölüler’ demeyin. Bilakis onlar diridirler, fakat siz farkında değilsiniz” [Bakara: 154]. Bu, Kur’ân’ın kesinlikle tasdik ettiği hakiki bir hayattır.

“Allah’ın lütfundan kendilerine verdikleriyle sevinç içindedirler” [Âl-i İmrân: 170]. Onlar, Allah’ın geniş lütfundan kendilerine ihsan ettiği nimetler sebebiyle daimi bir sevinç ve müjde halindedirler. Bu sevinci gölgeleyecek hiçbir keder ve meşakkat yoktur.

Dünya hayatında sevinç ise zalimlerin, mücrimlerin fesadı ve ümmetin asırlar boyu süren ihmalkârlığı sebebiyle nadir ve geçicidir. Müstekbirlerin dünyayı zulüm ve kederle doldurduğu bir vasatta insanların sevinci daima hüzün ve sıkıntılarla perdelenir.

Örneğin günümüz dünyasında muazzam maddi, askeri, iktisadi ve medya gücüne sahip odaklar bulunmaktadır. Peki bu güçler nasıl kullanılmaktadır? İnsanlığın hayrı ve ıslahı için mi, yoksa zulüm, cinayet ve tahakküm için mi?

Bunun en somut örneği Amerika’dır. Amerika devasa imkânlarını adaleti ve hayrı tesis etmek için kullansaydı dünya nasıl olurdu? Oysa o, nükleer bombalarla yüz binlerce masumu katletmiş, bizzat sivil şehirleri yerle bir etmek üzere en yıkıcı kitle imha silahlarını tasarlamıştır. Şehirler kışla değildir; kadınların ve çocukların yaşadığı yerleşim yerleridir. Amerikalı ise bu şehirleri yakıp yıkacak bombalar üretmekte, medyasını ahlaki yozlaşma ve toplumları ifsada alet etmektedir.

İşte şer odaklarının nasıl hareket ettiğini gördüğümüzde, Allah yolundaki duruşun kıymetini daha iyi anlarız. Çünkü Allah Teâlâ: “Allah âlemlere hiçbir zulüm dilemez” [Âl-i İmrân: 108] buyurmaktadır.

Şehitler ise toplumların kurtuluşu için can verdiklerinden, Allah Teâlâ onları daimi bir ferahlık ve ebedi saadet yurduna almıştır: “Allah’ın lütfundan kendilerine verdikleriyle sevinç içindedirler” [Âl-i İmrân: 170].

“Arkalarından henüz kendilerine katılmayanlara, onlara hiçbir korku olmadığını ve üzülmeyeceklerini müjdelemek isterler” [Âl-i İmrân: 170]. Onlar, kendi saadetlerinin yanı sıra hak yolda arkalarından gelen yoldaşlarının da bu yüce ikrama kavuşacağını görerek onlar adına da sevinç ve müjde içindedirler.

“Onlara hiçbir korku yoktur” [Âl-i İmrân: 170]; çünkü kesin bir zafer ve kurtuluş yolundadırlar. Hayatlarını kaybetmiş olmaktan ötürü asla bir pişmanlık duymazlar; bilakis en kârlı ticareti yaptıklarını müşahede ederler.

“Onlara korku yoktur, onlar mahzun da olmazlar. Onlar, Allah’tan bir nimeti ve bir lütfu müjdelerler” [Âl-i İmrân: 170-171]. Şehitler bulundukları makamda, Me’vâ ve Huld cennetlerinde kendileri için saklanan ve tahayyülün ötesinde olan o ebedi nimetleri bizzat görerek sevinirler.

“Ve şüphesiz Allah, müminlerin ecrini zayi etmez” [Âl-i İmrân: 171]. Görevlerini ifa ederken çektikleri tüm zahmetlerin, döktükleri terin ve kanın Allah katında tek bir zerresinin dahi boşa gitmediğini, dünyada iman ettikleri ilahi vaadin hakikatine bizzat şahit olduklarını anlarlar.

Dolayısıyla şehadetin kendisi cihat için en büyük teşviktir. Zira insanların hareketini engelleyen en büyük psikolojik bariyeri, yani "ölüm korkusunu" ortadan kaldırır. Kaldı ki cihat etmeyen toplumlar, hiçbir onur ve semere elde edemeden düşman tarafından ezilerek çok daha ağır can kayıpları vermektedir. Şehadet inancı ise insanı korkusuzca atılmaya sevk eder; çünkü öldürüldüğü takdirde ebedi bir saadete ereceğini bilir.

Aynı zamanda bu hakikat şehit aileleri için en büyük tesellidir. Bir anne veya bir aile evladını şehit verdiğinde, onun Allah katında en üstün ikram ve ziyafete mazhar olduğunu bilmek acıyı onura ve sabra dönüştürür. İşte bu Kur’ânî bilinç sayesindedir ki mücahit toplumlarımız ne kadar şehit verirlerse versinler yılgınlığa düşmemekte, bilakis sebat ve azimlerini perçinlemektedirler: “Allah yolunda başlarına gelenlerden ötürü gevşemediler, zaaf göstermediler ve boyun eğmediler” [Âl-i İmrân: 146]. Şehit annelerinin ve yakınlarının dilinden dökülen ifadeler daima metanet, iftihar ve sarsılmaz bir imanın tezahürüdür.

Nitekim hayatını ve ölümünü Allah’a adayan bir ümmet: “De ki: Şüphesiz benim namazım, ibadetlerim, hayatım ve ölümüm âlemlerin Rabbi olan Allah içindir” [En’âm: 162], zalimlerin kaba kuvvetiyle asla kırılamaz.

“Şüphesiz Allah, müminlerden canlarını ve mallarını, kendilerine cennet verilmek üzere satın almıştır. Onlar Allah yolunda savaşırlar, öldürürler ve öldürülürler” [Tevbe: 111]. Bu bilinçle feda-yı canda bulunanlar, dünyada izzet ve hürriyete ererken ahirette ise hiçbir fani cazibenin kıyaslanamayacağı cennet mükâfatına ulaşırlar.

“Müminlerden öyle adamlar vardır ki, Allah’a verdikleri ahde sadakat gösterdiler. Onlardan kimi adağını yerine getirdi (şehit oldu), kimi de beklemektedir. Onlar hiçbir şeyi değiştirmediler” [Ahzâb: 23].

Kur’ân-ı Kerîm bize hayatta iki temel zümrenin rolünü açıkça tasnif etmektedir: Şerre hizmet edenler ve hayra hizmet edenler. Toplumları ifsat eden o tehlikeli zümre hakkında şöyle buyrulur:

“İnsanlardan öylesi vardır ki, dünya hayatına dair sözü senin hoşuna gider; kalbinde olana Allah’ı şahit tutar, halbuki o hasımların en yamanıdır. Hükümranlığı ele aldığında (veya iş başına geçtiğinde) yeryüzünde fesat çıkarmaya, ekini ve nesli helak etmeye çalışır. Allah ise fesadı sevmez. Ona ‘Allah’tan kork’ dendiği zaman gururu onu günaha sürükler. Artık ona cehennem yeter; ne kötü bir yataktır o!” [Bakara: 204-206].

Bu âyetlerde ilk örnek; aldatıcı söz ve sloganlarla hareket edenlerdir. Bâtıl ve zalim odakların en belirgin vasfı; siyasi ve medya zemininde güzel sloganların arkasına saklanıp pratikte ise zulüm ve fesat üretmeleridir. Amerika, İsrail ve batılı müttefikleri; "özgürlük", "refah" ve "insan hakları" gibi aldatıcı etiketlerin ardına sığınırken, gerçekte yeryüzünü kan gölüne çevirmekte ve cinayetleri sistematik hale getirmektedirler.

Aynı durum, İslam kisvesi altında onlarla müttefik olan yapılar için de geçerlidir. Örneğin Suudi rejimi; Amerika ve Batı’nın açık müttefiki olduğunu ilan etmekte, onların politikalarına hizmet etmekte ve apaçık cürümler işlemektedir.

Onların zulmü âyette şöyle tarif edilir: “Ekini ve nesli helak eder” [Bakara: 205]. Bu; hayatın tüm temellerini, iktisadi kaynakları, insan neslini ve hayvan varlığını yok etmektir. İsrail’in Gazze’de ve Lübnan’da yaptığı tam olarak budur: Tarım arazilerini, ormanları, şehirleri, insanları topyekûn imha etmek. Amerika’nın İslam coğrafyasındaki sicili de bundan farksızdır. Kendilerine ilahi bir uyarı yapıldığında ise kibirleri kabarır: “Ona ‘Allah’tan kork’ dendiği zaman gururu onu günaha sürükler” [Bakara: 206].

Buna mukabil, toplumları ıslah eden ve canını hak yolunda feda eden diğer zümre ise hemen peşinden şöyle tanıtılır:

“İnsanlardan öylesi de vardır ki, Allah’ın rızasını kazanmak için nefsini satar (feda eder). Allah ise kullarına çok şefkatlidir” [Bakara: 207].

Burada dikkat edilmelidir ki mücadele melekler eliyle değil, insanlar arasından bu imânî sorumluluğu yüklenen fedakâr kullar eliyle yürütülmektedir. Nitekim sünnetullah şöyledir: “Eğer Allah’ın insanları birbiriyle defetmesi olmasaydı, yeryüzü mutlaka fesada uğrardı” [Bakara: 251].

Bu iki model bugün tüm çıplaklığıyla karşımızdadır. İslam ümmeti olarak küresel siyonizmin, Amerika’nın, İsrail’in ve onların güdümündeki yapıların açık hedefiyiz. Bizler Allah’a güvenerek hareket etmeliyiz: “Ey iman edenler! Eğer siz Allah’a (dinine) yardım ederseniz, O da size yardım eder ve ayaklarınızı sabit kılar” [Muhammed: 7].

Aziz Yemen halkımız; ne Amerikan, ne İsrail, ne İngiliz ne de onların yerli işbirlikçilerinin vesayetini kabul etmeyen meşru bir özgürlük mücadelesi vermektedir. 26 Mart 2015’ten bu yana süregelen saldırganlık; Amerikan gözetiminde, İsrail teşvikiyle, İngiltere ortaklığıyla yürütülen ve Suudi rejiminin koçbaşı olarak kullanıldığı bir saldırıdır. Suud rejimi, bu saldırganlığın uygulayıcısı, finansörü ve vitrini kılınmıştır.

2022’den bu yana gerilimin düşürülmesi olarak adlandırılan bir süreç yaşanmış olsa da bugün Suudi rejimi Amerikan gözetimi ve siyonist yönlendirmeyle yeniden en üst düzeyde saldırganlığa ve yıkıma yönelmiştir. 14 binden fazla tarım arazisi Amerikan bombalarıyla vurulmuş, sivil yerleşimler hedef alınmıştır. Bizzat Trump dahi İsrail’in bu saldırılarda Suudilerle iş birliği içinde olduğunu açıkça ifade etmiştir.

Arap Yarımadası’nın devasa petrol zenginlikleri halkın refahına harcanmak yerine, Amerikan-İsrail çıkarlarına ve Yemenli Müslüman bir halkın katledilmesine tahsis edilmektedir. Halkımız haksız bir abluka altına alınmış; petrol ve gaz gelirlerinden, temel maaş ve sağlık hizmetlerinden mahrum bırakılmıştır. Amaç bu onurlu halkı boyun eğdirmektir.

Yemen halkının talepleri gayet açıktır:

• Suudi tarafının saldırganlığı durdurması.

• Halkımıza uygulanan ablukanın kaldırılması.

• Gasp edilen egemen ulusal zenginliklerimizin üzerindeki tahakküme son verilmesi.

• Halkımızın hürriyet ve bağımsızlık hakkına saygı duyulması.

Ancak saldırgan rejim zulmünde ısrar etmekte, fitneyi derinleştirmek için mezhepçi ve tekfirci kartları sahaya sürmektedir. Bu tekfirci dalganın pusulası Filistin davasına asla dönmemekte, daima Amerika’nın istediği yöne çevrilmektedir.

Dahası Suudi rejimi, Yemen halkının Mekke ve Medine’yi hedef aldığına dair alçakça bir iftira uydurmuştur. Bu, aklı başında olan herkesin yalan olduğunu bildiği apaçık bir bühtandır. Mekke ve Medine tüm Müslümanların ortak mukaddesatıdır; kimsenin şahsi mülkü değildir: “Mescid-i Haram ki, biz onu hem orada oturan hem de dışarıdan gelen bütün insanlar için eşit kıldık” [Hac: 25]. Resûlullah’ın (s.a.a.) “İman Yemenlidir, hikmet Yemenlidir” buyurduğu bir halk, nasıl olur da kendi mukaddesatını hedef alabilir? Suudi rejimi mukaddesata hürmet eden değil, onu siyasi ve ticari olarak istismar eden bir yapıdır.

Mescid-i Aksa ve Kudüs çiğnenirken kılını kıpırdatmayanlar; Amerikan uçaklarının, İngiliz mühimmatının ve İsrailli danışmanların Mekke’yi korumak için orada olduğunu iddia etmektedirler! Bu ne büyük bir akıl tutulmasıdır!

Suudi rejimi Harameyn’in hava sahasını siyonistlere açarken, Yemen halkına kendi hava sahasını kapatmakta; hastaların tedavi için yurt dışına çıkışını dahi engellemektedir. Bâbü’l-Mendeb’de egemenliğimizi sağlamamızdan rahatsız olanlar, İsrail’in Somali kıyılarında zemin arayışına sessiz kalmaktadır.

Bizim duruşumuz meşru müdafaadır. Saldırgan taraf Suud’dur. Biz Kur’ân’ın tayin ettiği meşru hakka dayanıyoruz: “Kim size saldırırsa, siz de ona misliyle saldırın” [Bakara: 194]; “Zulme uğradıktan sonra hakkını savunanlara gelince, onların aleyhine bir yol yoktur” [Şûrâ: 41]; “Kendilerine savaş açılan müminlere, zulme uğramaları sebebiyle (savaş için) izin verildi” [Hac: 39].

Bu vesileyle Suudi rejimini halkımıza yönelik haksız saldırı ve ablukayı durdurmaya davet ediyoruz. İnat ve kibrinde ısrar etmesi ona hüsran ve günahtan başka bir şey getirmeyecektir. Silahlı kuvvetlerimizle ve halkımızla bu haksız tecavüze karşı koymaktan asla geri durmayacağız. Daha dün Hazm pazarında ve daha önce Taiz’de sivillere karşı işlenen katliamlar, zalimin vebalini büyütürken halkımızın haklılığını ve ilahi yardıma mazhariyetini pekiştirmektedir.

İslam ümmetine ve halklarına sesleniyoruz: Suudi rejiminin yalanlarına ve propagandalarına karşı uyanık olun. Suudi rejimi fasıktır, mücrimdir, münafıktır ve siyonizmin hizmetindedir. Sözümüz Yarımada’daki kardeş halkımıza değil, bu zalim idaredir.

Güney vilayetlerindeki kardeşlerimize teyit ederiz ki silahlı kuvvetlerimizin hedefi asla onlar değildir; hedef yalnızca Suudi subayların güdümündeki askeri yığınaklardır.

Ayrıca Taiz vilayetindeki onurlu halkımızı selamlıyoruz. Düşmanın "Taiz şehri kuşatma altında" iddiaları tamamen yalandır. Gıda, ilaç ve insani ihtiyaçların şehre girişinde hiçbir engel yoktur; engellenen tek şey Suud yanlısı milislere giden silahlardır. İsteyen herkes gidip bu hakikati yerinde görebilir.

Sözlerimizin sonunda, Allah Teâlâ’dan bizleri razı olacağı amellere muvaffak kılmasını, aziz şehitlerimize rahmet etmesini, yaralılarımıza şifa, esirlerimize kurtuluş vermesini ve bizleri nusretiyle zafere ulaştırmasını niyaz ediyoruz. Şüphesiz O, duaları işitendir.

Allah’ın selâmı, rahmeti ve bereketi üzerinize olsun.